همه می دانند
           عقل را
                    باد
                    با خود
     از دریا های دوردست
                         می آورد

                    و برای همین است
                       که آوای مرغان دریایی                 
جیرجیر زنجیر لنگر کشتی های غرق شده  
                           و آواز جاشوهای باستان          
                                                     اینهمه
                                          در سرم می پیچد   

                                               و براي همين است 
                                                                    كه باد
                                                                  اينهمه باد 
                                                                مي وزد از كوير
                                                                        از كوير لوت
                                                                               كه روزي
                                                                                       روزي
                                                                                           دريا 
                                                                                              دريا
                                                                                                  بود  

دیوانه

          باد 

     که هی می دود

                   هی می دود

       و به هیچ جا هم نمی رسد

 دیوانه تر

              من

             که به دنبال باد

یک ساعتی بود که وقت ملاقات تمام شده بود . بعد از ده دوازده بار تذکر، پرستارها از بخش بيرونم كردند. نیم ساعتی را در سالن انتظار بزرگ و خالی نشستم،  بعد حوصله ام سر رفت و زدم بیرون.

حیاط پشتی بیمارستان  باغچه کوچک چمن پوشی داشت، دو سه درخت بزرگ پیر با برگ های تیره خاک گرفته و چند نهال نحیف. ته باغچه هم یک بالابر کهنه و یک مخزن زنگ زده آب افتاده بود. دور تا دور حیاط را ساختمان های قدیمی پنج شش طبقه بیمارستان محاصره کرده بودند طوری که با وجود آفتاب سر ظهر شهریور ماه، باغچه در سایه فرو رفته بود. جلوی باغچه هم سه ردیف زنجیر پلاستیکی نارنجی نصب کرده بودند و یک تابلو "لطفاْ وارد چمن نشوید". 

روی پله های حیاط نشسته بودم و داشتم با گوشی موبایلم ور می رفتم که آمد. کت و پیژامه آبی رنگ بیمارستان را به تن داشت و دمپائی به پا. چهل و پنج شش ساله به نظر می آمد. نسبتاْ قد بلند بود و بسیار لاغر با ته ریشي ده روزه.

به سرعت عرض حیاط را طی کرد، زنجیر پلاستیکی را بالا زد و رفت طاقباز روی چمن ها دراز کشید و مچ دست چپش را روی پیشانی گذاشت. از لابلای برگ های یکی از درخت های پیر آسمان را نگاه می کرد. نفس کشیدنش عمیق بود و مقطع. با هربار نفس کشیدن سینه اش بالا و پائین می رفت. جوری آسمان را نگاه می کرد و نفس می کشید که گوئی بار آخری است که فرصت دارد روی چمن بخوابد.

داشتم نگاهش می کردم که متوجه من شد. نیم خیز شد و به موبایلم اشاره کرد و چیزی گفت که درست نشنیدم. رفتم جلوتر.

 گفت "بی زحمت یه زنگ بزن به رفیقم فرهاد بیاد من رو ببره"

 حرف زدنش جویده جویده بود و نامفهوم.

 گفتم " شماره اش رو بده زنگ بزنم" 

 گفت"شماره اش چیزه،۶۶،...اینجا ایرانه دیگه؟...نگران نباش طوری نیست...خودش میاد می برتم...فامیلیش چیز بود..مهیراد...مهین راد... شماله...بهش بگو  بياد، خودش می دونه"

روی شقیقه اش گوشه ابرو جای سه چهار بخیه بود و نگاهش مه آلود.

گفتم "خوب تا شماره اش رو نداشته باشم که نمی تونم بهش زنگ بزنم"

گفت " شماره اش چیزه، ۶۶۶. اسمش بود...مهران...آره اسمش مهرانه...بهش بگو بیاد من رو ببره...خودش می دونه ...فامیلیش مهرانه..." 

الکی دکمه های موبایلم را فشار دادم: "الو. ببخشید آقای مهران اونجا تشریف دارن؟......نیستن؟ ممنون ببخشید خداحافظ". نگاهش کردم و گفتم نبود. سری به تاسف تکان داد و دوباره دراز کشید. حالا یک بری خوابیده بود و دست راستش را تکیه گاه سرش کرده بود.  

رفتم دورتر روی صندلی دسته دار گوشه حیاط بیمارستان نشستم. از این صندلی ها بود که یک دسته دراز با ته پهن دارند برای نوشتن و معمولاْ در جلسه های امتحان استفاده می شوند. اصلاْ معلوم نبود گوشه حیاط بیمارستان چه می کند. آن روبرو يك سرباز نيروي انتظامي به ديوار تكيه داده بود، روي برگه سينه اش نوشته شده بود "سازمان زندانها" ولي نه زنداني‌اي آن دور و بر ديده مي شد و نه به نظر مي رسيد سرباز نگران زنداني فرار كرده اي باشد.

حواسم به دو سه فاخته ای بود که  جلوی پایم داشتند زمین را نوک می زند که دوباره صدایم کرد. بلند شدم رفتم جلو.

گفت" این راننده ها که رفیقات هستن رو صدا کن بیان من رو ببرن...نترس طوری نیست من رو می شناسن...هر روز می برنم بیرون، اشکالی نداره...همین دیروز رفتیم گمرک...شمس العماره...اعدام"

گفتم "باشه" رفتم دورترین گوشه حیاط گوشی موبایلم را الکی گرفتم جلوی گوشم که مثلاْ دارم با تلفن صحبت می کنم. همان طور يك بري دراز كشيده بود و پرستارهائي را كه از حياط مي گذشتند نگاه مي كرد. بعد از چند دقيقه آرام از حياط رفتم بيرون.

عصر كه براي تسویه حساب برگشتم بيمارستان، نبود. آفتاب دم غروب از لابلاي برگ های درخت پير ولو شده بود كف حياط. جوان بيست و چهار پنج ساله ريشوئی با لباس بيمارستان و محافظ گردن نشسته بود روي ويلچر جلوي باغچه و زن جوان چادري كه به نظر مي آمد نامزد يا زنش باشد روي چمن زير درخت پير نشسته بود و داشتند آهسته آهسته حرف مي زدند و مي خنديدند.

سرباز "سازمان زندانها" روی صندلی دسته دار خوابش برده بود. سرش روی دسته صندلی بود و توی خواب ناله می کرد.

كارهاي ترخيص كه تمام شد شب شده بود. در راهرو مرد جوان ويلچري را ديدم كه زن چادري هلش مي داد. حياط خالي بود. نور چراغ از پنجره اتاق هاي بيمارستان افتاده بود روي چمن و مهتاب از شاخه های درخت پير آويزان بود. خسته بودم. دلم می خواست طاقباز روی  چمن دراز بکشم و از لابلای برگ های درخت پیر ماه را نگاه کنم. زنجیر پلاستیکی را زدم بالا رفتم روی چمن.

چشمم را که باز کردم  آفتاب از لابلای برگ ها چشمم را زد. نزدیک ظهر بود. یک سرباز گوشه حیاط تکیه داده بود به دیوار و یک مرد چهل و دو سه ساله نشسته بود روی پله های حیاط داشت با گوشی موبایلش ور می رفت. صدایش کردم. آمد جلو. گفتم: "بی زحمت یه زنگ بزن به رفیقم فرهاد بیاد من رو ببره"

باطل اباطیل/همه چیز باطل است/انسان را از تمامی مشقتی که در زیر آسمان می کشد چه سودی است؟/آفتاب طلوع می کند و آفتاب غروب می کند و به جائی که طلوع کرده بود می شتابد/باد به سمت جنوب می رود و به طرف شمال دور می زند/...همه چیز پر از خستگی است که آدمی آن را بیان نتوان کرد/ چشم از دیدن سیر نمی شود و گوش از شنیدن مملو نمی گردد/ آن چه بوده همان است که خواهد بود و آن چه شده همان است که خواهد شد و زیر آفتاب هیچ چیزٍ تازه نیست/...دل خود را بر دانائی مشغول ساختم/ پس فهمیدم که این نیز در پی باد دویدن است/ زیرا که در افزونی دانائی افزونی اندوه است و هر که دانائی بیافزاید حزن را می افزاید/...در دل گفتم حال بیا تا تو را به عیش و عشرت بیازمایم پس سعادتمندی را ملاحظه کن/ در دل غور کردم بدن خود با شراب بپرورم و حماقت را به دست آورم تا ببینم که برای بنی آدمی چه چیز نیکوست که آن را در تمامی ایام عمر خود به عمل آورند/ کارهای عظیم برای خود کردم و خانه ها برای خود ساختم و تاکستان ها و باغ ها و فردوس ها/ نقره و طلا و اموال خاصه پادشاهان برای خود جمع کردم/ و هرچه چشمانم آرزو می کرد از آنها دریغ نداشتم/و دل خود از هر خوشی باز نداشتم زیرا دلم در هر محنت من شادی می نمود و نصیب من از تمامی مشقتم همین بود/ پس به تمامی رنجی که برای آن کشیده بودم نگریستم/ و اینک تمامی آن بطالت و در پی باد زحمت کشیدن بود و در زیر آفتاب هیچ منفعت نبود/...دانستم برتری دانائی بر حماقت مانند برتری نور بر ظلمت است/ چشمان مرد دانا در سر اوست و احمق در تاریکی راه می رود/اما چه سود که در آخر به هر دو ایشان یک واقعه خواهد رسید/... پس من از زندگی نفرت داشتم زیرا آنچه آدمی زیر آفتاب می کند در نظرم جملگی ناپسند آمد چون که تماماْ بطالت و در پی باد زحمت کشیدن است...

 عهد عتیق/ کتاب جامعه/ باب اول و دوم

       کاش می شد

انگار نه انگار

             که زمان

 به انتهای خود رسیده

                       و عزازیل

                  به جای عزرائیل...

هنوز

   هر صبح

      نان و پنیر و چای و اقساط وام و اداره

                    انگار نه انگار

                             که خورشید

                                         ماسیده

                                     در پشت این کسوفِ

                                               هزاران هزار سال....           

گفتند بشارت می دهیمتان به عذاب بسیار دردناک...

راست است:ترس آدم را عاقل می کند...تف به این عقل.انگار در روحم شاشیده اند که تمام وجودم اینطور چسبناک شده...

تمام راه را پشت فرمان گریه کردم با غیظ و شب پشت شیشه بود...فریاد کشیدم: کجائی پس؟ نمی بینی در روحمان می شاشند؟گفتی از شما حرکت...چرا تمام سهم ما از رفتن فقط نرسیدن است همیشه؟ چرا مزد همیشه ما تفی است در صورت؟  

"و ایشان را / تا در خود باز نگریستند / جز باد / هیچ / به کف اندر نبود- / جز باد و به جز خون خویشتن"*

تمام طول راه را فریاد کشیدم.

"عقابی دیدم که در وسط آسمان پرواز میکند و به آواز بلند میگوید: "وای! وای! وای به حال اهالی زمین!"**

گذر عمر آدم را عاقل نمی کند٫ پیر می کند.

*شعر از احمد شاملو

** مکاشفات یوحنا

اینجا

پنهان شده بودم

    که پیدایم کنند

       شب شد

 بچه ها به خانه رفتند

        تابستان تمام شد

      کوچه را خراب کردند

                         و من

                       هنوز

               اینجایم

   سر از دیوار برداشتم:

بیابان بی پایان

و کلاغی پیر

که صبورانه

در من می نگرد

هر چه  بیشتر می وزد

                           باد

           دیوانه تر می شود

                                تنم

   می خواهد

     پنهان شود

               تنم

   در هزار توی تنت

           از دست باد

           که هی می وزد

                    هی می وزد